Kromgegroeide eiken, dikke mosbanken en paden die na tien meter al om de bocht verdwijnen: de Zeijerstrubben zijn een van de meest eigenzinnige stukjes natuur van Drenthe. Geen groot natuurgebied met bezoekerscentrum, maar een bos dat je zelf moet ontdekken.
Sommige landschappen imponeren door hun schaal. De Zeijerstrubben doen het tegenovergestelde: dit is een gebied dat je pas gaat waarderen als je stilstaat. Lage, kromgegroeide eiken met stammen die alle kanten op draaien, mos dat als een deken over de bodem ligt, en overal die typische halfschaduw waarin het geluid gedempt lijkt. Het bos ligt letterlijk om de hoek bij het dorp Zeijen, tussen Assen en Norg, en is bij veel mensen buiten de directe omgeving volstrekt onbekend.
Wat is een strubbe eigenlijk?
"Strubben" is een Drents woord voor lage, kromme eikenbosjes. Ze zijn niet zo gegroeid door een gril van de natuur, maar door eeuwen menselijk gebruik.
Vroeger lag rond de Drentse esdorpen een schil van gemeenschappelijke gronden: heide, zandverstuivingen en bosjes waar het vee van het hele dorp graasde. Jonge eiken werden daar keer op keer afgegraasd door schapen en runderen, of gekapt voor brand- en geriefhout. Een eik geeft dan niet op: hij loopt opnieuw uit vanaf de stobbe, vaak met meerdere stammen tegelijk. Herhaal dat een paar eeuwen lang, en je krijgt precies wat je hier ziet — bomen die eerder op reusachtige struiken lijken dan op het rechte eikenhout uit een productiebos.
Elke kromming in zo'n stam is dus een spoor van gebruik. Het is een cultuurlandschap dat er volstrekt natuurlijk uitziet.
Waarom het bos zo anders voelt
Wie gewend is aan Nederlandse productiebossen — rechte rijen, gelijke hoogte, brede paden — merkt het verschil meteen. In de strubben is niets recht. De kronen sluiten laag boven je hoofd, waardoor het licht gefilterd binnenkomt en de bodem het grootste deel van de dag in halfschaduw ligt. Dat maakt het er koel op warme zomerdagen, en het verklaart ook de dikke lagen mos en de hoeveelheid korstmossen op de takken.
De paden zijn smal en kronkelen mee met de bomen. Je ziet zelden verder dan een meter of twintig vooruit, wat het gebied groter laat lijken dan het is. Precies daarom noemen mensen het "mysterieus": niet omdat er iets spookt, maar omdat je nooit helemaal weet wat er achter de volgende bocht ligt.
Wat je er ziet
Mossen en korstmossen. De oude eiken zijn begroeid met korstmossen, en op de bodem liggen mosbanken die na een regenbui bijna fluorescerend groen zijn.
Paddenstoelen. September tot november is hier het hoogseizoen. Onder oude eiken groeien vliegenzwammen, russula's en boleten. Laat staan wat je vindt en fotografeer ze liever dan ze te plukken.
Vogels. Grote bonte specht, boomklever, boomkruiper en in de schemering regelmatig een bosuil. In de open randen richting het Zeijerveld zie je buizerds cirkelen.
Reeën. Vooral vroeg in de ochtend en rond zonsondergang. Loop rustig en praat zacht, dan is de kans een stuk groter.
Een rondje lopen
De Zeijerstrubben zijn geen gebied waarin je uren kunt verdwalen — daarvoor is het te klein. Reken op drie kwartier tot anderhalf uur, afhankelijk van hoeveel bochten je meeneemt en hoe vaak je stilstaat.
Het mooiste is om het strubbenbos te combineren met het aangrenzende Zeijerveld. Dan loop je in één ronde van beschut, kronkelig bos naar open heide met lange zichtlijnen en weer terug. Dat contrast — donker en licht, klein en groot, binnen een paar honderd meter — is precies wat dit stukje Drenthe zo aangenaam maakt om te wandelen.
Beste moment om te gaan
Vroege ochtend. Als er mist tussen de stammen hangt, is dit een van de fotogeniekste plekken van de provincie.
Late namiddag in de zomer. Laagstaande zon die door de kronen prikt, met scherpe lichtvlekken op de mosbodem.
Herfst. Paddenstoelen, geel eikenblad en vaak precies genoeg nevel.
Na regen. Het mos veert op, de kleuren verdiepen en het ruikt naar bos zoals bos hoort te ruiken.
Praktisch
- Schoenen. Onverharde, soms wortelrijke paadjes. Na een natte periode blijft het hier lang vochtig; stevige schoenen of laarzen zijn aan te raden.
- Toegankelijkheid. Door de smalle, oneffen paden is het gebied minder geschikt voor buggy's en rolstoelen. Het aangrenzende Zeijerveld heeft bredere zandpaden.
- Honden. Aangelijnd. Er broeden vogels op en dicht bij de grond, en in de open randen kunnen schapen lopen.
- Blijf op de paden. De mosbodem herstelt langzaam van betreding, en tussen de strubben liggen plekken met een kwetsbare, eeuwenoude bodemopbouw.
- Teken. Je loopt hier laag langs struiken en gras. Controleer jezelf na afloop even; dat geldt voor heel Drenthe.
- Geen voorzieningen. Geen parkeerterrein met horeca, geen bezoekerscentrum, geen toilet. Dat hoort erbij.
Dit is wat "voordeur" hier betekent
Voor ons was dit een van de redenen om juist in Zeijen te beginnen. Je hoeft hier niet eerst een half uur te rijden naar een groot natuurgebied met een vol parkeerterrein. Je stapt naar buiten, loopt het dorp uit en staat binnen een paar minuten tussen de strubben of op het Zeijerveld.
Huis ter Huynen ligt aan die kant van Zeijen. Onze twee privé lodges, Lodge De Heide en Lodge De Eik, hebben elk een eigen terras met hottub — wat vooral fijn is na een ochtendrondje door een bos dat nog nat is van de dauw.
De lodges zijn beschikbaar vanaf 1 april 2027. Schrijf je in voor de nieuwsbrief en ontvang als eerste de vroegboekkorting.
Schrijf me in →